Cień Taty

dla ludzi świat ten wciąż nieprzenikniony-ludzkie go ucho nie słyszy

Tam,gdzie nić światła ginie w mroku,gdzie myśl się ludzka urywa

gdzie dookoła wieczny spokój-kraina leży szczęśliwa

Nikt nie powrócił z tamtej strony-nikt nie zna głębi ciszy

Tam dusza jedna,szczególnie mi droga,odeszła przed kilku laty-

W snach czasem widzę u stóp Pana Boga postać mojego Taty

Ja wiem,że mój Tata,po życiu na ziemi,tak szarym i ciężkim,jak ołów

spokój odnalazł tam-w krainie cieni-dziś śpiewa tam w chórze aniołów

Gdy mój czas nadejdzie i Bóg mnie powoła na ścieżkę,wiodącą w zaświaty

napewno napotkam tam Tatę-anioła,swą dłoń splotę znów z dłonią Taty

I razem pójdziemy przez gwiezdną krainę,gdzie rajska przyświeca poświata

i znów,tak jak kiedyś,poczuję się synem-bo będzie koło mnie mój Tata

Zbigniew Bernolak